Jezioro Potulskie jest oczywiście Polskim Jeziorem. Jest ono położone dokładnie w województwie pomorskim, a konkretniej w powiecie kartuskim na Pojezierzu Kaszubskim. Nie jest to jedyne jezioro w tym rejonie. Możemy tutaj na przykład zwiedzać również jezioro Ostrzyckie. Otóż jak zdecydowana większość jezior w Polsce, tak też jezioro Potulskie jest jeziorem polodowcowym, czyli oczywiście rynnowym. Otóż pod względem powierzchni całkowitej, jezioro Potulskie z całą pewnością nie zachwyca. Ma ono bowiem zaledwie dziewięćdziesiąt trzy i sześć dziesiątych hektara powierzchni. Jest to dokładnie dziewięćdziesiąt sześć setnych metra kwadratowego. Nie jest to zatem w sumie zbyt dużo. Otóż jak większość jezior rynnowych, tak też jezioro Potulskie jest całkiem, całkiem długie oraz wąskie. Ma ono bowiem rozmiary dokładnie trzy kilometry i dwieście metrów na pięćset pięćdziesiąt metrów. Jednak jak na jezioro rynnowe, to jezioro Potulskie z całą pewnością do najgłębszych nie należy. Otóż głębokość jeziora Potulskiego wynosi bowiem zaledwie siedem metrów i osiemdziesiąt centymetrów. Otóż jezioro Potulskie poprzez wąski przesmyk łączy się również z jeziorem Ostrzyckim. Co więcej, jezioro to, podobnie jak jezioro Ostrzyckie leży na kaszubskim turystycznym szlaku. Dodatkowo, od południowego zachodu jezioro Potulskie sąsiaduje również z jeziorem Dąbrowskim. Jezioro to położone jest również w bardzo bliskim sąsiedztwie podnóża Wieżycy w zdecydowanie najatrakcyjniejszej części Kaszubskiego Parku Krajobrazowego. Jezioro Świętajno jest naturalnie rzecz biorąc polskim jeziorem położonym w województwie warmińsko- mazurskim. Mówiąc konkretniej, jest ono położone dokładnie w powiecie szczycieńskim w gminie Świętajno. Chyba jest to zdecydowanie najbardziej atrakcyjne turystycznie miejsce w tej właśnie gminie. Otóż pod względem powierzchni całkowitej, gmina Świętajno prezentuje się naprawdę całkiem, całkiem przyzwoicie. Powierzchnia całkowita jeziora Świętajno wynosi bowiem dokładnie sto siedemdziesiąt pięć hektarów. Pod względem głębokości, to również jest tutaj całkiem, całkiem nieźle. Otóż maksymalna głębokość jeziora Świętajno wynosi dokładnie dwanaście metrów. Natomiast średnia głębokość jeziora Świętajno wynosi dokładnie cztery i pół metra. Otóż jezioro Świętajno jest jeziorem typu rynnowego oraz sandaczowego. Lustro wody w jeziorze Świętajno położone jest dokładnie na wysokości stu trzydziestu ośmiu metrów i czterdziestu centymetrów nad poziomem morza. Owo bez wątpienia wspaniałe jezioro jest otwarte, ponieważ przepływa przez nie tak rzeka zwana Szkwą lub Rozogą. Otóż jezioro Świętajna jest dość wąskie oraz na prawdę bardzo mocno wydłużone. Jest ono również położone dokładnie w kierunku północny zachód oraz południowy wschód. Otóż wprost z północy na południe jeziora Świętajno przepływa również rzeka Szkwa (zwana również inaczej Rozoga). Co więcej, brzegi jeziora Świętajno są z reguły dość łagodnie wzniesione lub też właściwie zupełnie płaskie. Jedynie miejscami można spotkać nieco bardziej strome fragmenty brzegów.

Jezioro Brajnickie jest całkiem sporym polskim jeziorem położonym w województwie warmińsko- mazurskim. Dokładniej mówiąc, leży ono dokładnie w powiecie szczycieńskim w bardzo znanej gminie Jedwabno. Jest to zdecydowanie jedno z najbardziej atrakcyjnych miejsc dla turystów w tych właśnie rejonach. Otóż jezioro Brajnickie ma dokładnie powierzchnię równą sto osiemdziesiąt sześć i trzy dziesiąte hektara. Jednak trzeb przyznać, iż do najgłębszych jezior, jezioro Brajnickie z całą pewnością nie należy. Otóż maksymalna głębokość jeziora Brajnickiego wynosi dokładnie pięć metrów i dwadzieścia centymetrów. Natomiast średnia głębokość jeziora Brajnickiego wynosi zaledwie dwa metry i siedemdziesiąt centymetrów. Do największych zatem z całą pewnością ono nie należy. Otóż jezioro Brajnickie jest jeziorem typu hodowlanego. Jest to również wspaniałe jezioro hydrologiczne otwarte poprzez da cieki. Owymi ciekami są: na wschodzie jeziora Brajnickiego wpływa rów wprost z jeziora Świętajno (w miejscowości Narty), natomiast na jego południu wypływa struga wprost do jeziora o nazwie Sasek Mały. Zatem, głównie z racji tego, że jezioro Brajnickie jest tak płytkie, niemal zupełnie dopada tutaj nurkowanie. Z resztą, jak już wspinałem, jest to jezioro nastawione głównie na hodowlę. Otóż jezioro Brajnickie jest jeziorem wydłużonym prosto z północy na południe. Otóż w północnej części jezioro Brajnickie jest nieco węższe niż w części południowej. Co więcej, brzegi jeziora Brajnickiego są tak jakby pagórkowate lub też zupełnie płaskie. Jezioro Ostrzyckie jest położone oczywiście w Polsce, a konkretniej w województwie pomorskim. Leży ono dokładnie w powiecie kartuskim na pojezierzu kaszubskim. Jest ono położone w zdecydowanie najbardziej atrakcyjnym pod względem turystycznym miejscu Kaszubskiego parku krajobrazowego. Otóż jezioro Ostrzyckie ma powierzchnię całkowitą równą dokładnie trzy kilometry oraz dziewięć metrów kwadratowych. Jest zatem całkiem, całkiem spore. Wiadomo, że są większe od niego, jednak jezioro Ostrzyckie nie ma się pod tym względem czego wstydzić. Otóż jezioro Ostrzyckie ma wymiary dokładnie sześć i cztery dziesiąte kilometra na osiem dziesiątych kilometra. Do najmniejszych zatem nie należy. Otóż głębokość jeziora Ostrzyckiego również nie jest w cale tak bardzo mała. Otóż głębokość jeziora Ostrzyckeigo wynosi dokładnie dwadzieścia jeden metrów. Zatem warunki do nurkowania są tutaj na prawdę całkiem, całkiem dobre. Otóż wysokość, na której położone jest lustro jeziora Ostrzyckiego wynosi dokładnie sto pięćdziesiąt dziewięć kilometrów i czterysta metrów nad poziomem morza. Jest to zatem na prawdę całkiem, całkiem dobry wynik. Otóż jezioro Ostrzyckie jest zasilane przez rzekę Radunię. I przez tą samą rzekę jest opuszczane. Otóż właśnie przez jezioro Ostrzyckie prowadzi również kaszubski szlak turystyczny. Warto więc to miejsce odwiedzić. Zapomniałem jeszcze dodać, że jezioro Ostrzyckie jest oczywiście jeziorem rynnowym (jak z resztą zdecydowana większość jezior w Polsce). Niedaleko tego jeziora znajdują się miejscowości: Brodnica Dolna, Ostrzyce, Kolano oraz Krzeszna.

Dzieje Petry sięgają około 2300 lat. Sik, długa i wąska rozpadlina skalna prowadzi turystów do ruin. Na końcu rozpadliny znajduje się fasada wykutego w skale Skarbca, najsłynniejszego zabytku Petry. Ma on 30 metrów szerokości i 43 wysokości. Budowla inspirowana klasyczną architekturą hellenistyczną, ma sześć wysokich kolumn i niską attykę, na której stoją trzy nadstawki. Za bardzo dobrze zachowaną fasadą, znajduje się, dziś pusta, komora Petry. Prawdopodobnie był to grobowiec króla, choć niektórzy twierdzą, że mogła być to także świątynia. Jednym z najwspanialszych monumentów Petry, położonym samotnie, z dala od innych obiektów jest Klasztor, w którym w XIV wieku mieszkali chrześcijańscy pustelnicy. Prowadzi do niego uciążliwy szlak z ośmiuset schodami. Najwcześniejsze grobowce i świątynie wykute w skale pochodzą z około 300 roku p.n.e. Najwięcej budowli powstało jednak w okresie dwustu lat największej świetności miasta. Wykazują one wpływy architektury asyryjskiej, fenickiej, greckiej oraz rzymskiej. Z dwustu grobowców najważniejszą rolę pełnią Grobowce Królewskie. Tybet, nazywany też Dachem Świata, jest najbardziej odosobnionym i niedostępnym obszarem na świecie. Ze względu na surowość klimatu, szata roślinna jest bardzo uboga. Stolicą Tybetu jest miasto Lhasa, położone na wysokości 3650 metrów n.p.m. Nad miastem góruje Pałac Potala, który od XVII wieku, pełnił rezydencję dalajlamy, duchowego i politycznego przywódcy Tybetu. W całym kraju przez setki lat budowano świątynie, stupy i klasztory. Niestety niewiele z nich przetrwało do dziś. Są one świadectwem kultury tybetańskiej i wielką atrakcją turystyczną. Największe i najwspanialsze budowle znajdują się w Lhasie i jej okolicach. Na dziedzińcach przez buddyjskimi świątyniami codziennie gromadzą się mnisi na modlitwy, czytanie świętych ksiąg lub uroczystości związane z licznymi świętami. Najczęściej odwiedzanym klasztorem jest świątynia w Xiahe, masowo odwiedzana przez turystów jak i tybetańskich pielgrzymów. Święte miasto Lhasa zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.