Nizina Zakarpacka stanowi pewien fragment Kotliny Panońskiej. Jej powierzchnia wynosi niemalże dwa tysiące kilometrów kwadratowych, co stanowi jedną piątą część całego obwodu zakarpackiego. Jej przedłużenie stanowi kotlina górnej części rzeki Cisy. Przepływa tędy kilka rzek, spośród których zdecydowanie najważniejszymi są Borżawa oraz Latorica. Teren ten charakteryzuje się również tym, że biorąc pod uwagę Ukrainę Zakarpacką, to nizina ta jest jej najbardziej istotnym osadniczym obszarem – i na dobrą sprawę zresztą jedynym tego rodzaju. Nizina Zakarpacka to teren o bardzo dużym znaczeniu rolniczym. Sporą jej część zajmują okazałe winnice. Znajduje się tutaj również plantacja herbaty. Kiedyś jeszcze nie brakowało tutaj mokradeł, jednakże na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego zostały one w bardzo dokładny sposób osuszone. Jako ciekawostkę nadmienić można w tym miejscu, iż owe mokradła do najmniejszych nie należały. Największe spośród nich określane było mianem Czornego Moczaru. Użański Park Narodowy zlokalizowany jest w zachodniej części ukraińskiego terytorium. Zajmuje on powierzchnię nieco ponad trzystu dziewięćdziesięciu jeden kilometrów kwadratowych. Swoją siedzibę park posiada w miejscowości o nazwie Wielkie Berezne. Dawniej na tych obszarach znajdowały się chronione tereny, które zostały powołane do życia jeszcze przez węgierskie władze. Były to dwa rezerwaty, a mianowicie Tycha oraz Stużycia. Aktualny park ustanowiony został w miejsce znajdującego się tutaj wcześniej Użańskiego Regionalnego Parku Narodowego, który to z kolei utworzony został przed jedenastoma laty. ogólnie rzecz biorąc, Użański Park Narodowy liczy sobie dziesięć lat. Podzielony został na cztery strefy, a mianowicie są to strefy gospodarcza, stacjonarnej rekreacji, rekreacji w stopniu ograniczonym oraz chroniona. Opiekę o charakterze naukowym nad tym miejscem sprawuje Użhorodzki Uniwersytet Państwowy. Na tutejszą roślinność składają się w głównej mierze liściaste lasy, w tym także puszcze. Zamek Palanka znajduje się na Ukrainie Zakarpackiej, a mówiąc dokładniej, w miejscowości nazwie Mukaczewo. Obiekt ten pochodzi z pierwszej połowy trzynastego stulecia. wybudowany został na polecenie ówczesnego władcy węgierskiego Beli IV. Spełniał on typowo obronne funkcje. Jego zadaniem była obrona Królestwa Węgier – a przede wszystkim wschodnich jego rubieży przed najazdami ze strony Tatarów. W całej swojej historii zamek ten był niejednokrotnie przebudowywany. Miało to na celu wzmocnienie tego obiektu. Bardzo często również zmieniał on swoich właścicieli. Znajdował się w rękach między innymi Rakoczych oraz Habsburgów. Wznosi się on na wzgórzu, natomiast swoją obecną nazwę zawdzięcza dzielnicy, której te wzgórze się znajduje. Jego łączna powierzchnia zajmuje prawie czternaście tysięcy kilometrów kwadratowych. Przetrwał bardzo wiele zawirowań. Przed szesnastoma laty w jego wnętrzach zorganizowane zostało etnograficzne oraz historyczne muzeum. Jest bardzo chętnie odwiedzany przez turystów.

W historii współczesnego kina swoje piętno odcisnęło kilku wspaniałych aktorów. Grywali w filmach przygodowych, historycznych, często ich akcja umiejscowiona była właśnie na terenach średniowiecznej Szkocji. Któż nie pamięta Seana Connery w roli Ramireza w „Nieśmiertelnym” pochodzącym ze wzgórz Szkocji. Zagrał też w „kultowej” produkcji o najsłynniejszym agencie wywiadu 007 – Jamesie Bondzie. Prywatnie stał się działaczem na rzecz niepodległości Szkocji. Warto wspomnieć, że „ojcem” agenta 07 był pisarz, także Irlandczyk, Ian Fleming. Kolejnym odtwórcą tej postaci stał się również aktor pochodzenia irlandzkiego – Pierce Brosnan. Innym sławnym aktorem jest Liam Neeson zdobywca Oscara za rolę w znanym filmie „Lista Shindlera” S. Spielberga. W swoim dorobku aktorskim ma także rolę szkockiego bojownika o wolność w filmie „Rob Roy”. Równie wspaniałym aktorem jest Anthony Hopkins, najbardziej znany z oskarowej roli Hannibala Lestera w „Milczeniu owiec”, a urodził się w walijskim Port Talbot. W historii kina zapisał się także Richard Burton znany z ról w takich filmach jak „Kleopatra”, „Tylko dla orłów”, czy „Anna tysiąca dni” z niezapomnianą rolą Henryka VIII. Także pochodził z Port Talbot. Irlandia jest położona na wyspie w północno-zachodniej Europie. Otacza ją od wschodu Morze Irlandzkie, od południa Morze Celtyckie, a od zachodu Ocean Atlantycki. Jej najbliższym sąsiadem od wschodu jest Wielka Brytania. Jest bogata w przepiękne widoki, bajeczne klify i zielone wzgórza chętnie pokazywane w filmach i opisywane w literaturze. Trójkolorowa flaga państwa to pionowe pasy – biały, zielony i pomarańczowy. Godłem urzędowym jest złota harfa na niebieskim tle, natomiast zwyczajowym – trójlistna koniczyna symbolizująca religię katolicką i patrona kraju św. Patryka. Językiem obowiązującym jest irlandzki i angielski. Rodzimym irlandzkim posługuje się już zaledwie 4 % społeczeństwa, przede wszystkim na zachodnich terenach kraju. Jest to spowodowane wielowiekową okupacją angielską, kiedy rodzimy irlandzki był zakazany pod karą śmierci. Obecny angielski jest ubarwiony miejscowym akcentem, przez co łatwo rozpoznać „angielski-irlandzki”. Mimo, że w szkołach dzieci uczą się irlandzkiego, jednak w życiu codziennym jest stosowany angielski. Irlandia podzielona jest na 29 hrabstw i 4 miasta wydzielone ze stolicą w Dublinie.

Pierwsi osadnicy przybyli na Wyspę prawdopodobnie z terenów północnej Brytanii około 9000 lat temu. W epoce brązu pojawili się Celtowie mocno wpisując się w kulturowe dzieje ludów zamieszkujących te tereny. Pierwotna nazwa Scotia dotyczyła Wysp Brytyjskich, jednak w następnych wiekach w następstwie wojen i podbojów Wyspy Brytyjskie zostały podzielone w wyniku czego dziś mamy Wielką Brytanię i Irlandię. Nazwa Scotia pochodzi prawdopodobnie od imienia córki faraona – Scoty, jednej z założycielek rodu Milezjan. Inną nazwą używaną przez współczesnych Juliusza Cezara była Hibernia. Nazwa wywodząca się od się od imienia Ebera lub Hebera króla milezyjskiego. Podobnie tłumaczy się późniejszą nazwę Irlandia od imienia Ira, króla którego lód zamieszkiwał północno-wschodnią część wyspy. Ta nazwa nadana została prawdopodobnie przez przybyłych na Wyspę Wikingów nazywających mieszkańców Irami. Stąd zapewne wywodzi się nazwa Ireland utrwalona do czasów obecnych. Irlandczycy jednak nazywają swój kraj z gaelickiego Eire co znaczy wietrzny, a w angielskim przekłada się na Ireland. Mimo, że nazwa Eire pojawiła się ok..VII wieku, przez wiele stuleci nie została przyjęta przez resztę Europy. Natomiast nazwę Ireland rozpowszechnili Normanowie i plemiona saksońskie ok. IX-X wieku. Do dziś słyszymy obie nazwy: Szkocja lub Irlandia. Bardzo urzekająca muzyka, nazywana obecnie folk, wywodzi się ze starych celtyckich źródeł. Przez stulecia była kultywowana jedynie w obrębie miejsc gdzie żyli Irlandczycy, Szkoci czy Bretończycy. Dopiero w drugiej połowie XX wieku muzyka ta znalazła swoich „wyznawców” na całym świecie. W latach 60-tych rozpowszechnił ją Bob Dylan, a także duet Simon i Garfunkel. Pojawiły się opowieści czerpiące motywy z kultury Celtów, zostały sfilmowane powieści historyczne, które zostały wzbogacone o muzykę doskonale obrazującą i oddającą klimat miejsca, w którym rozgrywa się akcja. Najbardziej jednak muzykę folkową spopularyzował powstały w latach 70-tych irlandzki zespół Clannad (clann – rodzina). Wydali kilkanaście płyt pełnych pięknych, nastrojowych ballad. Równie popularni stali się Enda czerpiąca także inspiracje z new age, czy Loreeny McKennit o pięknym głosie, śpiewająca spokojną muzykę ze znakomitą interpretacją poezji. Warto wspomnieć też takie grupy jak Riverdance i Lord of the Dance, tańczące do muzyki, co tworzy porywające show. Z folku czerpią także obecnie zespoły rokowe o ostrzejszym brzmieniu, nawiązujące jednak do tradycyjnego i charakterystycznego brzmienia muzyki irlandzkiej.