Beskidy Połonińskie to makroregion, który wchodzi w skład Beskidów Wschodnich. Znajduje się on na terytoriach dwóch państw, a mianowicie Rumunii oraz Ukrainy. Najwyższy szczyt zlokalizowany jest w Czarnohorze – jest nim Howerla, zaś jego wysokość wynosi nieco ponad dwa tysiące sześćdziesiąt metrów ponad poziomem morza. Jeżeli chodzi o geograficzne ukształtowanie powierzchni, to Beskidy Połonińskie odznaczają się średniogórską rzeźbą. Jedynie w najbardziej wysokich partiach zetknąć się można z polodowcowymi formami – są nimi między innymi polodowcowe jeziorka. Obszar ten charakteryzuje się również tym, że występuje tutaj spora ilość dolin. Doliny te są dość głębokie, a tworzą je dopływy dwóch rzek – a mianowicie Cisy oraz Dniestru. Teren ten jest zaludniony w stosunkowo niedużym stopniu. Przebiega tędy natomiast parę liczących się komunikacyjnych szlaków. Przed czterdziestoma jeden laty powołano tutaj do życia Rezerwat Karpacki. Zajmuje on powierzchnię osiemnastu i pół tysiąca hektarów. Czarnohora jest górskim pasmem, którego szukać należy w zachodniej części ukraińskiego terytorium. Wchodzi w skład makroregionu Beskidy Wschodnie. Materiałem budulcowym tych gór były skały fiszowe. Charakteryzują się one między innymi tym, że ich grzbiety są nie tylko długie, ale również łagodne. Stoki porośnięte są bukowymi lasami. Z kolei w partiach wyższych rosną typowe lasy iglaste, w których dominującymi gatunkami drzew są jodły oraz świerki. Na wysokości przekraczającej tysiąc osiemset pięćdziesiąt metrów ponad poziomem morza z kolei króluje już subalpejska roślinność. Pamiętać należy o tym, iż cały ten obszar objęty jest ochroną. Znajduje się tutaj bowiem Karpacki Park Biosfery oraz Karpacki Park Narodowy. To właśnie tutaj swoje początki posiadają duże rzeki, takie jak chociażby spore dopływy Dunaju. Walory krajobrazowe tego miejsca są absolutnie nie do podważenia. Wspaniałe krajobrazy uzupełnia obecność rozlicznych niewielkich jeziorek. Odznaczają się one polodowcowym pochodzeniem.

Jezioro Warchalskie położone jest oczywiście w Polsce w województwie warmińsko- mazurskim. Leży ono dokładnie w powiecie w szczycieńskim w gminie jedwabno. Chyba jest to pewnego rodzaju mały kurort tej właśnie gminy. Turyści bardzo, ale to naprawdę bardzo często wybierają się właśnie nad to jezioro. Otóż Jezioro Warchalskie jest wspaniałym jeziorem wydłużonym dokładnie z północnego zachodu na południowy wschód. Otóż pod względem powierzchni całkowitej, to jezioro Warchalskie z całą pewnością nie może nas jakoś szczególnie zachwycić. Otóż powierzchnia całkowita jeziora Warcholskiego wynosi dokładnie czterdzieści trzy i siedem dziesiątych hektara. Jest to zatem raczej stosunkowo mało. Otóż maksymalna głębokość jeziora Warcholskiego wynosi dokładnie piętnaście metrów i czterdzieści centymetrów. Natomiast średnia głębokość jeziora Warcholskiego wynosi dokładnie sześć metrów i dziesięć centymetrów. Pod tym względem zatem jezioro Warchalskie jest już znacznie większe. Jezioro Warchalskie jest kleszczowym typem jeziora. Otóż woda w jeziorze Warchalskim jest naprawdę bardzo, bardzo czysta. I właśnie między innymi owa czysta woda oraz przyzwoita głębokość jeziora Warchalskiego sprawiają, że naprawdę bardzo, bardzo przyzwoicie się tutaj nurkuje. Jest to jezioro, w którym amatorzy nurkowania na pewno znajdą dużo przyjemności. Na terenie jeziora Warchalskiego znajduje się oczywiście wspaniałe kąpielisko. Ponad to, oprócz nurkowania można tutaj również łowić ryby. Jest to zatem miejsce niemal idealne dla dosłownie każdego. Miejski Ogród Zoologiczny Wybrzeża w Gdańsku to wręcz wspaniały ogród zoologiczny, który jest zlokalizowany dokładnie w Oliwie, czyli w jednej z dzielnic Gdańska. Otóż Miejski Ogród Zoologiczny Wybrzeża w Gdańsku zajmuje powierzchnię równą nawet ponad sto trzydzieści sześć hektarów całego Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. A co za tym idzie, jest to zdecydowanie największa pod względem powierzchniowym tego typu placówka w całym naszym pięknym kraju, czyli w Polsce. Otóż wręcz niezwykle uroczyste otwarcie Miejskiego Ogrodu Zoologicznego Wybrzeża w Gdańsku nastąpiło dokładnie dnia pierwszego maja tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego czwartego roku. Owo gdańskie ZOO znajduje się dokładnie w tak zwanej Dolinie Leśnego Młyna. Jest ono na terenie funkcjonującego aż do tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego czwartego roku sanatorium dla osób cierpiących przede wszystkim na wszelkie chorzenia górnych dróg oddechowych oraz również na reumatyzm. Otóż wręcz niezwykle dynamiczny rozwój gdańskiego zoo przede wszystkim w latach pięćdziesiątych oraz sześćdziesiątych dwudziestego wieku jest zasługą jego pierwszego dyrektora, czyli oczywiście Michała Massalskiego. Otóż już w połowie lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku w gdańskim zoo można było podziwiać około ośmiuset przedstawicieli aż stu siedemdziesięciu sześciu gatunków różnego rodzaju zwierząt. Otóż właśnie dokładnie w tym czasie gdański zoo odwiedzało rocznie bardzo dużo ludzie, bo około czterystu tysięcy gości. Trzydziesto pierwszego grudnia dwa tysiące ósmego roku mieszkało tam dwieście dwanaście gatunków zwierząt.

Dzieje Petry sięgają około 2300 lat. Sik, długa i wąska rozpadlina skalna prowadzi turystów do ruin. Na końcu rozpadliny znajduje się fasada wykutego w skale Skarbca, najsłynniejszego zabytku Petry. Ma on 30 metrów szerokości i 43 wysokości. Budowla inspirowana klasyczną architekturą hellenistyczną, ma sześć wysokich kolumn i niską attykę, na której stoją trzy nadstawki. Za bardzo dobrze zachowaną fasadą, znajduje się, dziś pusta, komora Petry. Prawdopodobnie był to grobowiec króla, choć niektórzy twierdzą, że mogła być to także świątynia. Jednym z najwspanialszych monumentów Petry, położonym samotnie, z dala od innych obiektów jest Klasztor, w którym w XIV wieku mieszkali chrześcijańscy pustelnicy. Prowadzi do niego uciążliwy szlak z ośmiuset schodami. Najwcześniejsze grobowce i świątynie wykute w skale pochodzą z około 300 roku p.n.e. Najwięcej budowli powstało jednak w okresie dwustu lat największej świetności miasta. Wykazują one wpływy architektury asyryjskiej, fenickiej, greckiej oraz rzymskiej. Z dwustu grobowców najważniejszą rolę pełnią Grobowce Królewskie. Tybet, nazywany też Dachem Świata, jest najbardziej odosobnionym i niedostępnym obszarem na świecie. Ze względu na surowość klimatu, szata roślinna jest bardzo uboga. Stolicą Tybetu jest miasto Lhasa, położone na wysokości 3650 metrów n.p.m. Nad miastem góruje Pałac Potala, który od XVII wieku, pełnił rezydencję dalajlamy, duchowego i politycznego przywódcy Tybetu. W całym kraju przez setki lat budowano świątynie, stupy i klasztory. Niestety niewiele z nich przetrwało do dziś. Są one świadectwem kultury tybetańskiej i wielką atrakcją turystyczną. Największe i najwspanialsze budowle znajdują się w Lhasie i jej okolicach. Na dziedzińcach przez buddyjskimi świątyniami codziennie gromadzą się mnisi na modlitwy, czytanie świętych ksiąg lub uroczystości związane z licznymi świętami. Najczęściej odwiedzanym klasztorem jest świątynia w Xiahe, masowo odwiedzana przez turystów jak i tybetańskich pielgrzymów. Święte miasto Lhasa zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.